Manhattan

Kolejne dachy. Manhattan zdobyty, sfotografowany, nowe znajomości nawiązane.

Do widzenia, szklane windy

Zmieniłam pracę. Nie siedzę już w szklanym biurowcu. Zgodnie z niepisaną zasadą, przynajmniej raz w roku muszę wywrócić sobie życie do góry nogami - tym razem padło na kwestie zawodowe. Pożegnałam więc w ubiegłym tygodniu Grunwaldzki Center na rzecz miejsca nieco bardziej kameralnego.

Teraz widok za oknem biura mam taki:

Anonimowi

Pozdrawiam panów z trzeciego zdjęcia. Fajni jesteście :)

Panorama, czyli Grunwaldzki Center spłaszczony

Nadchodząca wiosna sprzyja częstym zdjęciom. A ciekawe aplikacje sprzyjają iphonografii. Tym razem Photosynth - naprawdę polecam. Jest darmowa, a wychodzą z niej takie cuda. Zdjęcie pstryknięte w drodze na obiad, obrobione w windzie za pomocą Pixlromatic ;)

Wrocławski Manhattan

Najbrzydsze budynki w mieście, sedesowce, znajdujące się niemalże w samym centrum miasta, będące - o ironio - swego rodzaju symbolem wrocławskiego Grunwaldu. Próbowałam zmierzyć się z tematem, nawet pan Zdzisław dał się namówić na zdjęcia, "bo przecież pani w wieku mojej córki, ładna taka, a ja mam tu wódeczkę i zamówiłem pizzę, może chce pani? ryby też czasem łowię". No złoty chłop, żal takiego z domu wypuszczać. A jednak jakoś mi te zdjęcia nie podchodzą. Nawet mimo dobroci pana Zdzisława spod Biedronki.

Swoją drogą, chyba każda Biedronka ma takiego pana Zdzisława, co się czasem chce wódką podzielić, a czasem chciałby, żeby mu kupić jakiś pasztecik. W sumie, dlaczego by nie.

Po godzinach

Redakcja po zmroku, widziana moim obiektywem. Ten rok będzie - mam nadzieję - mocno związany z pracą. Mam mnóstwo pomysłów, niektóre zaczęłam realizować już teraz. Myślę, że sporo się zmieni. Na ostatnim zdjęciu, w tym całym bajzlu, widać gdzieś moje biurko. Ale przez lustrzane odbicie nie potrafię go zlokalizować ;)

Witam w 2012! :)

Analogowe love

W tym roku Mikołaj, zwany kontem oszczędnościowym, zafundował mi nowy aparat. Nowy to oczywiście za dużo powiedziane, bo nie śmigam jeszcze (jeszcze!) z wymarzonym pięć de mark dwa. Sprawiłam sobie analoga. Po plenerze fotograficznym Kwadratu w Przesiece stwierdziłam, że czas pobawić się czymś, co wymaga dużo więcej skupienia, przywiązywania uwagi do kadru, ustawień aparatu, wymusza pewną oszczędność, a nie pstrykanie czego popadnie. Jest w tym dużo uroku. A ciekawie zaczyna się robić wtedy, gdy oddaję kliszę w Fotojokerze do zeskanowania: "kliszę? tak, na pewno? yyyy.... w porządku".

Skoro już się chwalę, to muszę wspomnieć również o małym prezencie, który dostałyśmy z Pauliną od jej rodziców. W naszym mieszkaniu pojawił się kolejny analog, Zenit. Czeka tylko na nową baterię i już już będzie można nawinąć mu czarno-białą kliszę, czekającą na migawkę. Nie mogę się doczekać :D dawno fotografowanie nie sprawiało mi takiej frajdy!

Zdjęcia różne. Klisza testowa, więc pstrykałam różne różności, mając za podstawowy sprzęt jednak cyfrowego Canona. Dlatego takie rozstrzelenie tematyczne. 

Widok na Manhattan