Nic mi od dawna tak nie zawróciło w głowie, bo choć Archive lubię, gdzieś kiedyś słuchałam, tak "Sęp" pokazał mi ich na nowo. Pokazał też, że polska kinematografia ma mocne podstawy i potrafi być cholernie dobra, nawet kosztem przewidywalnych dialogów i przegadanego zakończenia.
A poza tym: kilka wniosków, naiwność i styczeń "pierwszych razów" (when was the last time you did something for the first time?).
A ja dziś śpiewam i tańczę, i chciałoby się jeszcze rzec, że jem pomarańcze, ale niestety. Za to wczoraj wpierniczyłam pół słoiczka Nutelli, może stąd ta radocha :) robiąc kawę w kuchni śpiewam piosenkę z 5-10-15 i Domowego Przedszkola (dokąd tupta nocą jeż?), po czym płynnie przechodzę do czołówki Gumisiów, by tak po godzinie 14 pląsać na korytarzu w rytm Radia Vavamuffin. Ja wiem, że to się nijak do siebie ma, wiem też że to dziwne. No cóż. Wiosna jak nic :))) Kwiatki nieopodal mojego bloku też coś o tym wiedzą.