Wojtek Sienkiewicz, prezentując krótki i bardzo szybki cykl naszych warsztatowych prac stwierdził, że Przesieka nieodmiennie kojarzy mu się z fotografią. Tu przyjechał na pierwszy plener, tu przyjeżdża od kilku lat. Mi też Przesieka będzie się kojarzyć z fotografią. Rok temu rzeźbiliśmy własne aparaty otworkowe, tym razem postawiliśmy na dokument. Najpierw oglądaliśmy albumy, w dużej mierze ludzi związanych z Opawą, a później aparaty w dłoń, telefony również, i szukaliśmy czegoś, co w dokumentalny sposób określi, czym dla nas jest Przesieka.
Dla mnie tegoroczna Przesieka to trzy zdjęcia powyżej, mój wkład w dokument stworzony przez całą grupę. W pierwszej selekcji odrzuciłam je, uznając, że kompletnie się nie nadają. Ale po dłuższym wpatrywaniu się chyba potrafię dostrzec w nich coś ciekawego, za co dziękuję Wojtkowi, bo moja selekcja do tej pory opierała się na innych wyznacznikach, a po plenerze wiem, na co powinnam zwracać uwagę. Tym bardziej, że ze wszystkich możliwości, jakie daje fotografia, te reportażowo-dokumentalne chyba są mi najbliższe.
PS. To 400 post! :)
